George R. R. Martin, Uczta dla wron, Zysk i S-ka, 2005
"Uczta dla wron" podobnie jak poprzedni tom również została podzielona na dwie części. Noszą one tytuły "Cienie śmierci" oraz "Sieć spisków".
Większość pretendentów do tronu jest już martwa. Ci, którzy pozostali w grze, są na tyle osłabieni i niepewni swych pozycji, że w miejsce otwartej wojny toczą walkę za pomocą zdrad, spisków i forteli. Miejscami przypomina to mafijne porachunki rodem z "Gomorry" lub powieści Mario Puzo.
Centrum Westeros jest spustoszone, ludziom grozi głód, bezpieczeństwu zagrażają dezerterzy, maruderzy, zbrojne grupy nie uznające niczyjej władzy lub okresowo sprzyjające to jednym, to drugim. Krajobraz jest równie sugestywny, co ten odmalowany przez Sapkowskiego w sadze o Wiedźminie.
Lannisterowie uznają się za zwycięzców, lecz nie są w stanie w pełni usadowić się na tronie. Fabuła zwalnia, poza kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji (znak firmowy Martina), historia znajduje się w zawieszeniu.
This post is archived under
beletrystyka,
fantastyka,
Gra o tron
