humanistyka 2.0

Mroziewicz jest charakterystyczny, bo jak go czytam, to mówi mi się, że znów go czytam, albo że tylko jego czytam. Fakt, książki są do siebie podobne, już okładki o tym świadczą: to samo wydawnictwo, twarz autora, notka biograficzna, rozdrobnienie rozdziałów, więc nawet te dłuższe czyta się szybko. A treść? No cóż, pisarz ten często pisze to samo, lecz nie tak samo: znaleźć można sporadyczne powtórzenia, co już kiedyś wytknąłem, natomiast tematyka jest podobna i można odnieść wrażenie, że czyta się jedną i tą samą rzecz.

Kiedy więc Mroziewicz definiuje, czym jest globalna wioska (w pierwszej części tej książki), wiemy, że to już było. Jednak warsztat i swada, z jaką pisze, sprawiają, że przymykamy oko. Następnie mistrz dziennikarstwa przeprowadza nas przez katalog różnych form tekstu, od depeszy poczynając. Próżno szukać teorii: dobitne wywody ilustrowane są najsłynniejszymi przykładami; autor pracuje na case studies. Mamy więc depesze Galbraighta z Indii, zdjęcia Che Guevary i Marylin Monroe, wojenne reportaże Wańkowicza etc. etc. "Żywy materiał" jest najbardziej udrzający: polecam zwłaszcza lakoniczny, acz nieznośnie sugestywny opis wejścia Rosjan do Berlina w 1945.

Mroziewicz wydaje się być zwolennikiem dziennikarstwa oszczędnego, choć sam słów nie skąpi (i dobrze). Jego idole: Hemingway, Garcia Marquez, Vargas Llosa i po trosze Kapuściński też słów nie oszczędzali (zwłaszcza Latynosi, co pewnie wynika z ich mentalności) i szli w kierunku bardziej abstrakcyjnych wywodów, wydarzenie mając jedynie za pretekst do rozważań. Ale i historia pamięta ich bardziej jako pisarzy niż dziennikarzy.