humanistyka 2.0

Typowo Weirowski film: rozmach, piękne krajobrazy i niewiele się dzieje.

O tej historii złośliwi mówią, że wymyślił ją jakiś Polak, po czym inny ją ukradł i sprzedał jako pomysł na książkę. Chodzi o ucieczkę z łagru. To co zapamiętam: syberyjskie lasy i mongolska pustynia. Reszta jest nijaka.

Już lepszy jest niemiecki "Jeniec. Tak daleko, jak nogi poniosą", który wizualnie też jest atrakcyjny, o niebo ciekawszy, a do tego na faktach

Zajmująca się tematyką regionalną dziennikarka Wyborczej wzięła na warsztat życiorysy kiku wybitnych osób związanych ze Śląskiem. Książka jest miłym zaskoczeniem: ciekawie pokazuje różne biografie, zróżnicowane poglądy, inne postawy wobec naszego regionu. Jest o Grażyńskim, jest o Korfantym. Jest o Kutzu, a także o katolickich duchownych - Ślązakach. Często te same wydarzenia oglądamy z różnej perspektywy (np. Jerzego Ziętka i bp. Bednorza). Polecam. 

reż. Nanni Moretti (2011), (to ten od "Pokoju syna", którym się zachwycałem, będąc studentem)

Przedni komediodramat. Nie wiem, czy kontrowersyjny, ale bawiłem się przednio, w sam raz na sobotnie popołudnie. Film otwierają sceny z pogrzebu JPII. Następnie ukazana jest watykańska gerontokracja, nieco zdziecinniała, co przywodzi na myśl pierwszy odcinek serialu "The Borgias" (Rodzina Borgiów czy jakoś tak). Nowy papież-elekt ma kłopot, a wraz z nim kościół i cały katolicki świat. Do akcji wkracza psychoanalityk (Moretti), cudowny włoski bufon ("żona psychoanalityczka odeszła, bo nie mogła znieść mojej wielkości" - powtarzane niczym mantra). Zetknięcie ateusza-naukowca z ludźmi kościoła generuje sporą dawkę humoru. Kiedy papież ucieka, a konklawe nie może się zakończyć, Moretti serwuje kardynałom turniej siatkówki i stara się nad nimi zapanować niczym przedszkolanka nad dziećmi. Chwilę potem sam jest jak obrażone dziecko, bo już nie chcą się z nim bawić.

W tym samym czasie papież, do którego czujemy coraz większą sympatię (w końcu okazuje się być takim samym człowiekiem, a to niespodzianka!), zmaga się ze swoją słabością, to od niej ucieka...

Szwajcarski gwardzista zamelinowany w papieskim apartamencie pochłania kolejne tace z posilkami (nikt nie może się zorientować że papa-elekt uciekł) i ku ekstazie obserwujących okno wiernych natrętnie trzepie zasłoną, symulując obecność Ojca Świętego.

Przewrotny film o ludzkiej naturze. Niedosyt, że trwa tak krótko.

PS. Niezła rola Stuhra w roli rzecznika watykańskiego.